23042026
De zon hing vol overgoten aan de hemelboog, ik liep in de namiddag richting Colruyt voor een beeteke boodschappen. De Colruyt van Berchem ligt op een boogscheut van bij mij thuis, soms doe ik dat te voet, soms met het vélooke.
Vandaag was ik te voet en slenterde, met een muziekske in mijn oren en een hoofd vol gedachten, op mijn Columbia sletskes richting rondpunt.
Ik liep aan de zonnige kant van de Septestraat & voelde me hip in mijn veel te grote adidasjeans en felgroene debardeur ….
Een debardeur dat was een woord uit d’Heeskes tijd , toch was het alsof ik iedereen wou doen geloven dat ik nipt geen twintig was…
Ja deuheu ….
Net voor de Colruyt, ter hoogte van het kruispunt aan Agfa Gevaert keek ik eerst naar links, dan naar rechts en stak via het zebrapad voorzichtig de straat over, blij dat ik als kind deze regeltjes had geleerd & ze op leeftijd nog wist te respecteren … aan deze oversteek waren verkeerslichten een tijd geleden verdwenen, wat je nog veel alerter maakte voor de wirwar aan verkeersdrukte …
Ik werd afgeleid door een vrouwtje dat aan de overkant voorovergebogen stond boven een boodschappencaddy, …. Meteen liep ik het risico dat er een vochtige traan zou pingelen in mijn rechterooghoek …. De laatste jaren werd ik steeds emotioneler bij het zien van zulke taferelen …
Jawel hoor, jullie kunnen het niet verbergen, ik hoor jullie denken, ….
DE emotionele Meys.
Ik zag dat het vrouwtje niet zomaar over haar Caddy hing, maar dat ze krom hing, niet zomaar krom, maar ECHT KROM, net niet in een hoek van 90°, het zal mss een slordige 110 geweest zijn.
Meteen voelde ik medelijden, terwijl dat dat mss niet nodig was, het was een automatische reflex.
Boven mijn hoofd hing een tekstballon waarin ik de woorden schreef….
Gaat het met je? Moet je nog ver? Lukt het wel? ...
Maar evensnel doorprikte het vrouwtje de ballon doordat ze wat ging rommelen in haar caddy, …. Eerst dacht ik dat ze zin had in een lekker koekske, het had er althans op geleken dat ze net met een volle caddy de Colruyt was uitgelopen, of dat ze vanwege het warme weer misschien aan een flesje water wou zabberen dat ze te diep tussen de boodschappen had gestoken ….
Misschien stond ze daarom zo krom?
Ze opende de Caddy niet, ze herschikte haar handtas die ze bovenop de Caddy had gelegd en die verstrengeld zat in het handvat..
Terwijl ik voorbijliep dacht ik aan de waarschuwingen die ik vaak aan mijn moeder gaf als we paradeerden langs de Statielei & meteen was daar alweer de volgende tekstballon.
Of het wel verstandig was om je hebben en houden op die manier achter je aan te zeulen, tevens hield ze zich aan 1 kant staande met een stok, die zou niet zo meteen in een spurt achter dieven aanhollen
Ik herstelde mijn wantrouwen in de mensheid en liep de Colruyt binnen, het tafereel op straat verdween tussen de uithoeken van mijn denken …
Veel proviand had ik niet nodig, mijn rondje tussen de rekken bleef eerder beperkt, dus stond ik snel achter 2 karren aan te schuiven aan de kassa, toen het mijn beurt was zag ik aan de lipbeweging van de kassier dat die iets tegen me zei, ik excuseerde me omdat ik verdwaald was in mijn eigen wereld en haalde de hoofdtelefoon vol muziekjes van mijn oren
Hij herhaalde dat ik een bijdrage kon doen voor de voedselbanken dus liet ik nog een ontbijtje scannen dat mee op mijn rekening kwam
Ik schoof de tas vol lekkers over mijn linkerschouder, betaalde, zette de hoofdtelefoon alsook mijn zonnebril weer op en slenterde hip, welliswaar zonder ontbijt, de supermarkt weer uit.
Deze keer bleef ik aan de schaduwzijde van de straat lopen.
Niet dat de zon me niet lonkte, maar ik wou bij de frietchinees wat verderop even halt houden om te checken of die later op de dag zou open zijn, voor het geval ik niet zou gaan tennissen, dan zou een frietje zeker lekker kunnen binnenglijden.
Ik vergat te kijken
Aan het pand naast de frituur zat het kromme dametje uit te rusten op de koude ondergrond van een vensterbank.
Meteen brak mijn hart weer, ik hield halt om te vragen of alles oké was met haar. Eerst verstond ik niet helemaal wat ze antwoordde, maar bij de herhaling ervan werd het wel heel erg duidelijk dat boodschappen doen voor haar een ware hel was.
Ik liet de ballonnen boven mijn hoofd voor wat ze waren en vulde ze deze keer niet.
“Geraak jij goed thuis? Kan ik je ergens mee helpen? Zal ik je Caddy voortduwen tot waar het nodig is?
Ik had nog nooit het handvat van een Caddy tussen mijn handpalmen gevoeld, geen idee of dat me zou lukken
De vrouw glimlachte en merkte op “dat kan ik toch niet van u vragen mevrouw”
Even waande ik me bijna in een MC Donalds en wou vrolijk uitroepen
Hé, ze zei mevrouw tegen mij, maar dat zou teveel afwijken van het verhaal dat ik stilaan moet afronden
Snugger antwoordde ik “je hoeft het niet te vragen, ik bied het je gewoon aan, moet je nog ver?”
Ze woonde amper een paar stappen verder dan de koude hardsteen waar ik haar had aangetroffen, echt maar een boogscheut, in een hip en een wip zou ik voor haar voordeur kunnen staan, maar voor het vrouwtje in kwestie moet het geleken hebben alsof er geen einde aan haar leidensweg kwam, toch was ze al over halverwege
Ik stak mijn rechterhand door het handvat van de Caddy en vroeg me af of ik er wel mee overweg kon.
Dapper van het vrouwtje dat ze me zomaar vertrouwde, ik had evengoed in een snelle sprint er met haar handtas vandoor kunnen gaan.
In een droevig verhaal waaruit ik opmaakte dat ze eigenlijk geen familie meer had tenzij een kleindochter die niet naar haar omkeek liet ze ontvallen dat die haar Tio noemde ....
Ik vond Tio een gekke naam, maar dat was dan ook de uitspraak van een kind dat de woorden Tant'Ivonne nog te moeilijk vond
Dit was dus een Ivonne
Ik volgde Ivonne richting Guido Gezellelaan terwijl ze er stevig de pas in zette & merkte op dat ze nog vinnig te been was
Mijn opmerking of stappen met een rolator niet gemakkelijker was dan met een stok was uiteraard een domme bemerking gezien er ook nog een Caddy was die voortgesleurd moest worden en die was best wel zwaar
Het was een impulsieve opmerking en ik kon mijn woorden niet terugtrekken
Aan de 2 zebra’s die we moesten oversteken kreeg ik wel de neiging deze dame terug te trekken, misschien was het maar een gevoel, maar het leek erop dat ze de gewoonte had over te steken zonder te links rechtsen
In de paar passen die we daarna nog moesten zetten richting haar thuis vertelde ze iets over een garage, een keldertrap, een tweede verdieping
Ook dat nog
De oprit naar de garage liep stijl naar beneden, ik moest echt met de Caddy in de remmen gaan om niet tegen de poort aan te knallen, hoe deed dit dametje dit in godsnaam zonder ongelukken
De poort werd geopend met een elektrische sleutel
In de kelder werd de inhoud van de Caddy overgeheveld in 2 handige zakken, ik hielp haar hierbij en tuurde ondertussen naar de gevaarlijke keldertrap die naar de inkomhal leidde
Moet jij langs daar sebiet naar boven?
Dat bevestigde ze, ze vertelde erbij dat ze dat normaal gezien zak per zak deed …. En om de zoveel treden (ik denk dat ze 2 zei) even moest gaan zitten om uit te rusten …
Ik vroeg me af hoelang "eventjes" boodschappen doen voor haar zou duren
Ongetwijfeld duurde dat een eeuwigheid
Ik schoof de zak met mijn eigen boodschappen weer over mijn schouder, nam in elke hand een tas en volgde het vrouwtje langs de keldertrap + nog eens twee extra trappen naar de 2de verdieping
Aan de deur van haar appartement plofte ik de zakken neer (uiteraard wel voorzichtig) en liet ik haar weten dat ze er vanaf daar weer alleen voor stond
Beteuterd keek ze me aan en vroeg me binnen
Dat wou ik niet, hoe dankbaar ze ook was en dat met alle wil van de wereld wou laten blijken, een gewone dank je volstond voor mij
Ze bleef aandringen
Ik bleef afhouden
Ze vroeg mijn adres
Om dan op zijn minst een bloemetje te sturen
Ik zei dat dat helemaal niet hoefde, dat mijn huis nog volstond met boeketjes van mijn verjaardag, ook al was dat een leugen
Uit een simpele impuls van sympathie of misschien een ongecontroleerd medelijden wou ik haar een dienst bewijzen
Ik hoefde helemaal niets in ruil
Slechts luttele seconden later trok ik de voordeur beneden weer dicht, huppelde de trap af richting voetpad en hoorde boven mij geklop op een vensterraam
Ook al beweerde ze dat ze zich niet optutte als ze boodschappen ging doen, haar perfect scherp gevijlde, felroze gelakte nagels en de te dikke laag fond de teint die haar er een beetje vreemd deed uitzien waren me zeker niet ontgaan,
Het feit dat ze zich had verontschuldigd voor de mogelijke spinnenwebben die beneden aan de voordeur zouden hangen overtuigden me ervan dat ik ongetwijfeld niet in haar interieur zou passen
Maar dat was niet de reden waarom ik niet binnenstapte
Ik wou eigenlijk helemaal niets
Ik wou alleen maar een heel klein beetje menselijkheid
Het was verrassend hoe simpel dat kon zijn
Ik blikte omhoog om haar met een gulle lach uit te wuiven & verdween achter de gevel van het volgende pand
Op een bepaalde manier voelde het eveneens als een blik op gisteren, vandaag & alle dagen die de nog komen ...