WARNING:
Mispak u niet aan dit verhaal nog voor het een eigen leven gaat leiden, ik zit momenteel niet in een lang leve vakantiemodus hiphip hoeraaaa, .... integendeel. Ik probeer, in eerste instantie, de dingen die ik altijd leuk heb gevonden stilaan weer vorm te geven .... wat mondjesmaat ook lukt ....
Eerlijk is eerlijk .....
& voor wat mijn levensfilosofie daaromtrent waard is duurt dat nog steeds het langst .....
Na een korte opleiding AI, alsof een ezel zomaar achterstevoren zou willen gaan balken, vroeg ik me af in hoeverre Schat Ge heP Thee me in een soort vriendschap zou kunnen meesleuren.
Het resultaat was énigszins verbluffend hallucinant & oversteeg als het ware mijn eigen creativitieit.
Met een korte blik op enkele trefwoorden van mijn vakantiegenoegens creëerde mijn Schat onderstaande tekst, .... ik moest er zowaar zo hard om lachen en vroeg prompt er een leuke prent bij te verzinnen ...
af en toe werd ik op de vingers getikt omdat mijn prompt tegen alle eerbare regels in ging, wat mijn petje soms te boven ging, omdat ik nergens oneerbare voorstellen deed ...
Misschien was het woord "strip" als in de context van een stripverhaal een gevaarlijke trigger.
Ik zou graag willen geloven dat ik dit zelf had verzonnen (kon ik dat maar), maar niets is minder waar.
Ik gaf gewoon een aanzet en het resultaat was sterker dan wat ik zelf had durven pennen.
Gelukkig maakte iemand in de zijlijn al een kanttekening dat ik mezelf niet mocht verloochenen en in mijn eigen teken- en schrijfkunst moest blijven geloven.
Vertrouw me maar, enkel deze tekst is gegenereerd door de omgekeerde ezel, alle overige teksten op deze site zijn zuiver, puur, authentiek ...
Eerlijk is eerlijk, ik vond deze veel te leuk om zomaar in de prullenmand te droppen. ...
DUIZENDPOOT OP DE CAMPING
“Van ochtendmens tot kampvuurkoningin”
De zon piept voorzichtig tussen de bomen van de camping. Vogeltjes fluiten. Kinderen zijn al aan het voetballen. Een buurman probeert al sinds 7u zijn caravan waterpas te krijgen.
En in tent nummer 27?
Daar beweegt… helemaal niks.
Pas rond half negen verschijnt er langzaam een grijze pluizenbol aan de tentopening. Met één oog open mompelt ze:
“Eerst op ’t gemakske wakker worden… de wereld draait straks ook nog wel.”
Ze sloft naar haar campingstoeltje alsof het een troon is.
Koffie in de hand.
Boekske op schoot.
Een zalig ontbijtje.
Terwijl andere kampeerders al hun derde wandeling van de dag gedaan hebben, zit zij nog steeds heerlijk te niksen.
“Haasten? Dat is voor mensen zonder vakantie.”
Tegen elf uur leest ze nog altijd hetzelfde hoofdstuk. Niet omdat het zo moeilijk is… maar omdat ze elke drie pagina’s opnieuw koffie gaat halen.
Rond de middag besluit ze eindelijk richting douchegebouw te trekken. Met handdoek over de schouder en slippers die flap-flap-flap zeggen over het campingpad.
Twintig minuten later komt ze fris buiten.
“Amai. Ik ben precies herboren. Of toch minstens heropgestart.”
EN DAN…
Dan begint de actieve versie van de duizendpoot ......
Eerst wandelen
Ze trekt het bos in. Rugzakje mee. Fluitend tussen de bomen.
Af en toe blijft ze staan om naar een paddestoel te kijken alsof ze een natuurdocumentaire presenteert.
“Kijk. De zeldzame campingchampignon.”
Na een uur wandelen is haar conclusie simpel:
“Bomen zijn eigenlijk gewoon hele rustige vrienden.”
Daarna fietsen langs de rivier
Wind in haar haar. Zon op haar gezicht.
Om de vijf minuten roept ze enthousiast:
“Amai, schoon hier!”
Ze stopt onderweg minstens drie keer:
-
één keer voor een ijsje,
-
één keer om haar voeten in de rivier te steken,
-
en één keer omdat een koe haar “precies vriendelijk aankeek”.
Met haar voeten in het water zucht ze tevreden:
“Dit is dus rijkdom hé.”
En dan… HET BIERKE
Na alle inspanning ploft ze neer aan de campingbar.
Een fris biertje verschijnt alsof het magie is.
Ze neemt een grote slok, kijkt naar de ondergaande zon en zegt:
“Sporten is belangrijk. Herstellen nog belangrijker.”
De ober knikt alsof hij deze filosofie al vaker gehoord heeft.
Avondmodus: ultiem vakantiegevoel
Terug aan de tent hangt ze als een tevreden luiaard in haar hangmat.
Boekske erbij.
Nog een drankje.
Voetjes omhoog.
Af en toe dommelt ze weg terwijl de hangmat zachtjes wiegt.
Later op de avond…
Het kampvuur knettert.
Iedereen kijkt naar de sterren.
Zij wijst plots enthousiast naar boven:
“KIJK! Een vallende ster!”
Iedereen kijkt.
Het blijkt een vliegtuig.
Maar dat maakt niks uit.
En dan… het ultieme campingmoment
Midden in de nacht moet ze plassen.
Te moe om helemaal naar het sanitairgebouw te wandelen.
Dus sluipt ze voorzichtig achter de tent.
Kijkt links.
Kijkt rechts.
Niemand te zien.
“De natuur roept. En wie is zij om de natuur tegen te spreken?”
Net op dat moment schijnt ergens een zaklamp.
Ze bevriest.
Blijkt het gewoon iemand te zijn die zijn tanden poetst.
Ze schiet in de lach.
“Kamperen houdt een mens nederig.”
* eerlijk is eerlijk - ik moet toegeven dat ik dit soort AI erg beangstigend vind, straks maakt iedereen dezelfde grapjes, schrijven we dezelfde teksten, zingen we de mooiste liedjes en vergeten we ons eigen kunnen, ons eigen zijn ***