Op basis van de illustratie op vorige pagina zou je kunnen denken, .... OOOO wat een leuk en kleurrijk boek.  En dat is het op zich énigszins ook wel, vooral omdat mijn leven zo kleurrijk is.

Aan de vooravond van 60 is er best nog heel wat in mijn leven waarop ik supertrots mag zijn, alsook ben. Zonder er een stoeflijstje van te maken zijn er nog behoorlijk wat sporten die ik beoefen, niet meer zo glansrijk als vroeger, maar toch, .... toch met een motie van goesting en fierheid.

 

Verder ook kleurrijk omdat ik met de stabilostiften in schriftjes, op tekenpapier, op krabbelnootjes vegen durf te zetten, lijnen, punten, komma's, geometrische figuren die verbinding zoeken. Het hoeft niet altijd meteen het grootste succes of het indrukwekkendste schilderij te benaderen, maar ik blijf er wel graag aan prutsen tot ik denk "ja dat is het", wanneer ik er nog een laatste keer naar kijk ... zonder dat het ooit écht af moet zijn, zolang het mij tevreden stelt zitten de tinten goed.

 

 

Vaak word ik overstelpt door woorden, meestal sluipen die ongemerkt in de tekstballon die boven mijn hoofd lijkt te hangen & die ik altijd meedraag, soms probeer ik die wel eens van me af te schudden, maar dat lukt me meestal niet & als het me wel eens lukt dan begin ik de woorden weer snel te missen, ..... ik rijg letters aan een woordensnoer, waarmee ik later zinnen vorm, alsook wel eens onzin. Af en toe groeien ze uit tot teksten, ....

 

 

Ik hou van schrijven, in die mate dat mijn vingertoppen soms op automatische piloot ongecontroleerd van links naar rechts over het toetsenbord van mijn laptop scheuren, .... als ze dan even stoppen en ik nalees wat ze me proberen te vertellen denk ik vaak, "amai, dat is hier weer een heel epistel geworden"

 

Een groepje fijne mensen weet me te omringen met warmte & liefde, dat doet ontzettend deugd. Soms word ik bewonderd om wat ik kan of wat ik doe, terwijl ik zelf dan denk .... euh ja? Is dat dan zo speciaal? Voor mij is het niet zo bijzonder omdat het gewoon is wie ik ben en wat ik kan zonder dat ik er teveel over nadenk. Het komt spontaan & zo heb ik het ook graag. Terwijl ik zelf wel eens een klein jaloezietje durf te voelen om wat anderen kunnen, ... dan denk ik WAW, kon ik dat ook maar, .... & vergeet dan bijna wat ik zelf allemaal kan .... heel fijn dat mijn omgeving me dan af en toe laat voelen hoe bijzonder ik mag zijn, ....

In mijn vrije tijd heb ik raar of zelden stress, waarschijnlijk omdat ik die tijd grotendeels vul met één van bovenstaande activiteiten. Ik voel me rijk aan leuke bezigheden. Verveling zal niet gemakkelijk op mijn menukaart staan, gelukkig maar .... als ik denk even niets te doen vult het alfabet in die tekstballon meteen het luchtledige op.

 

  • jawel, tuurlijk kan ik wel eens een stresske voelen, bvb werkgerelateerd, maar dat weet ik dan goed te bewaken tussen de vier muren van het bedrijf waar ik werk, ... maw na de werkuren heel veel plezier met alles wat tijdens de werkdag al over mijn schouders mee zat te piepeloeren, ....                                       
  • of een stresske wanneer ik écht absoluut ergens op tijd moet zijn, terwijl ik dan besef, ... waarom heb ik daar nu zo'n stress over, het lukt me amper om ergens te laat te komen, zelfs als ik in de file sta, ...
  • onlangs stond ik scherp van de zenuwen vanwege een darmonderzoek, de voorbereiding, de volledige narcose, .... ja daar werd ik extreem onrustig van ....
  • en nog zo'n dingetje van de laatste jaren, het toenemende fietsverkeer tijdens de woon-werkrit, het racecircuit op de Antwerpse ring, ... op zo'n momenten vraag ik me oprecht af, waar snelt iedereen toch naartoe met zijn leven, ... kunnen we niet even rustig aandoen? ....

 

ik hou van mijn leven in een slakkengangetje, ik hou niet van haast, ik heb ook geen haast, .... laat mij me maar verwonderen over alles wat ik op mijn pad tegenkom en dat ik veilig bewaar in die tekstballon, tot er weer eens een verhaaltje bovenwater komt, of de fluostift die vrolijk begint te tekenen of een impulsief antwoord dat bij de tegenpartij hilarisch binnenkomt, waarna we beiden dubbel zo hard in de lach schieten.

 

Als je dit zo leest zou je kunnen concluderen dat mijn leven een vrolijke mix is van héél veel dingen die ik graag doe en waar ik mogelijk ook wel een gave voor heb, en dat die prikkels overrulen wanneer ik op een minder prettige snelweg beland .... waardoor dit een kleurrijk boek is...

en toch, .....

toch zijn er donkere bladzijden in het boek geslopen.

niet omdat ik dat zo wou, maar omdat het me overkwam.

de cover van het boek is vrolijk getint, omdat die ontworpen is nadat de inhoud zo goed als klaar was. Ik kan alleen maar blij zijn dat die zo kleurrijk is geworden omdat het een weerspiegeling is van mijn gevoel na een zware periode.

De eerste pagina van het boek begint met een nachtbeeld, maar gaat meteen over naar een vrolijk getint beeld van de dag met bijhorende tekst .... je zou meteen kunnen denken, .... 'o gelukkig, niets aan de hand' maar naarmate mijn schrijven vorderde werd het besef des te groter, dat ik de afgelopen jaren helemaal was vastgelopen in mijn eigen verhaal. Ik worstelde telkens opnieuw met dezelfde gegevens, gaf er altijd een leefbare draai aan tot ik, .... tot, .... tot ik compleet vastliep, niet meer achteruit wou, maar vooruit nog niet lukte, .... ik zat ECHT vast en, ..... belandde in, .....

Jawel, voor mij onverwacht, terwijl het voor anderen al bijna zo klaar als een klontje suiker was, .... ik belandde in een burnout.

dit is geen verhaal over een leven voor, er middenin, en erna, .... Dit boek illustreert vooral vlak voor, de dingen waarmee ik bezig was, maar waar ik maar niet in verder geraakte, en dan die plotse bubbel die zo surrealistisch was .....

die bubbel kon ik maar pas doorprikken als ik begreep wat er met me aan de hand was ... ik bleef niet bij de pakken zitten, zocht meteen hulp, alsook zoveel mogelijk naar antwoorden. Er kwam heel wat beleg op mijn boterham .... het thuiszitten was niet zomaar een vakantieavontuur, verre van zelfs, ....

 

het was niet zo dat ik geen pen en papier meer ter hand nam, of dat die tekstballon boven mijn hoofd verdwenen was (die is altijd trouw blijven hangen), ... het was ook niet zo dat ik niets meer kon, niets meer waard was, .... want tijdens mijn maanden thuis bleef ik sporten, bleef mijn vers van de dag, misschien met een kleiner waakvlammetje, onderhouden, ontwierp ik een boekje voor onze turntrainers, .... allemaal dingen die ik heel graag deed/doe .... en toch, .... toch zat ik in die bubbel met dubbelzijdige wand, .... en geraakte daar in eerste instantie niet uit.

 

het werd een lang en zwaar traject om weer uit die bubbel te geraken, en ja, .... zoiets moet je echt zelf doen, maar het feit dat enkele familietjes, vrienden, collégaatjes me aan de zijlijn bleven steunen was zeker een meerwaarde in dit traject.

mettertijd begonnen er wel wat kwartjes te vallen, heel af en toe zelfs eens een halve euro, .... maar het was vooral veel huiswerk, inzichten verzamelen, gesprekken aanknopen, grenzen stellen, .... de moeilijkste oefening was mogelijk .... mezelf "eindelijk" eens op de eerste plaats zetten, .... en dan vooral op een manier zonder mijn eigenheid te verliezen. Het hoefde écht geen podiumplaats te zijn, gewoon *ik* in al mijn facetten, .... op nummer 1 .... zonder mezelf egoïstisch te voelen

*  * ---> alle facetten die je al kon lezen in dit verhaal

dat was best een wankele oefening in een bubbel vol bescheidenheid, en bij aanvang was het écht verzuipen, want hoe begin je aan de afbraak van zo'n bubbel?  hoe hervind je jezelf na al die jaren waarin je steeds meer op de achtergrond verdween, alsof iemand probeerde je weg te gommen, ....

 

maar er kwam zeker wel een kantelpunt, ongetwijfeld geen grote doorbraak (of misschien was het dat net wel), maar een eerste lichtpuntje dat me deed begrijpen wat er aan de hand was ... een inzicht dat best wel héél confronterend was, ....

laat het me gewoon toch maar een 'kleine' doorbraak noemen, .... die kwam er op het einde van mijn derde sessie brainspot, ... zowat drie maanden na die fatale druppel, ...

brainspot???? - ik kan het jullie bijna horen denken, brainspot???? wat voor een gek beestje is dat???? Wees gerust, dat was ook wat ik dacht toen iemand me vertelde dat dat misschien wel eens een therapie voor mij kon zijn om weer uit dat dalletje te kruipen, .... na wat opzoekwerk en uiteraard énige scepsis ging ik toch overstag en besloot ik het een kans te geven, ... al vond ik dat in eerste instantie toch allemaal een beetje spannend, ....

maar bij de eerste sessie was het bingo en was ik meteen geraakt door wat er tijdens zo'n sessie gebeurde, .... ik was meteen getriggerd en ook wel een beetje nieuwsgierig naar meer.

bij de derde sessie startten we, na onderling overleg, met het uitgangspunt "mijn frustratie" onderweg met het fietske tussen het drukke woon-werkverkeer, .... de sessie werd een rollercoaster aan emoties, .... einde dag schreef ik hierover het volgende:

 

Vandaag was mijn derde sessie en het was weer heel pittig. Het uitgangspunt was de stress die ik ervaar als ik onderweg ben met de fiets, alsof er geen wetten en regels meer gelden en iedereen vol snelheid onderweg is, om 't er eerst. Tijdens de sessie voelde ik een enorme angst om te verongelukken in het verkeer, zowel met de fiets als met de auto - die angst heb ik al heel lang. Op een gegeven moment voelde het alsof er echt iets met me gebeurd was en dat ik het leven mocht loslaten en naar het licht mocht vertrekken. de muziek die toen speelde werkte dat gevoel enorm in de hand. Wat later op de sessie was ik in shock vanwege mijn laag zelfbeeld. Dat ik niets waard ben en dat anderen me ook dat gevoel geven, dat ik mezelf constant en overal lijk te verontschuldigen en dat mijn mening niet belangrijk is of gehoord wordt

 

Er was niet zoveel analyse nodig om de sessies als volgt te omschrijven

  • Sessie 1: vooral verdriet en verlies.

  • Sessie 2: de afwijzing en de ervaring van "niet gezien worden".

  • Sessie 3: existentiële angst ("ik ben niet veilig")                                                                  én de kern van mijn zelfbeeld ("ik ben niets waard").

 

Vooral die laatste kwam bikkelhard binnen - "ik ben niets waard" - een zelfbeeld dat zich de laatste jaren als een soort parasiet aan me had vastgeklemd en dat zich alleen maar was blijven voeden door, .... tja door wat eigenlijk hé, .....

Ik keek in de spiegel en vroeg aan de reflectie van mezelf daar aan de andere kant van het glas: Awel Meys, wat gaan we daar aan doen???

stilaan begon ik te begrijpen vanwaar dat laag zelfbeeld kwam, op zich had ik dat wel zelf gecreëerd, maar het ergste was dat het een creatie was ten gevolge van hoe mensen in mijn omgeving me de afgelopen jaren behandeld hadden ..... publiekelijk & demonstratief genegeerd worden, vernederd, geen waardering, mening onbelangrijk, heulen achter je rug, .... ach, heb je even tijd, ik kan er zo nog wel een paar opnoemen, .....

plots werd dit een heel ander verhaal, eigenlijk was het niet mijn verhaal, maar de spiegel van anderen waardoor ik steeds minder in mezelf was gaan geloven. Op zich deed ik nog steeds dezelfde dingen, had ik nog een overdosis aan creativiteit waarin ik probeerde te doseren, was ik die sportieve bij op een lager pitje, ..... alleen verloor ik alle zelfvertrouwen omdat ik respectloos behandeld werd.

en net dat laatste maakt natuurlijk een wereld van verschil, ik begon mijn focus te verleggen, mijn recente spiegelbeeld vervaagde, ... en toen, .... na een stomende douche veegde ik de aangekoekte damp van het glanzende oppervlak en lachte heel even naar mezelf, ... met deze wetenschap kon ik ook wel mezelf weer terughalen, ik kon loslaten, gommen wat ik niet meer nodig had, koesteren wat wél echt en waardevol was, ... ik bleef dan ook niet eindeloos onderwater verder trappelen, .... toen ik voelde dat ik weer wou/kon leven zoals me dat vroeger lukte, snakte ik naar adem, lucht, ... & kwam proestend weer aan het wateroppervlak, .... van die laatste druppel was niets meer overgebleven, ....

de donkere pagina's kregen terug meer kleur, tot op het moment dat het besef er kwam dat ze weer absoluut voor zichzelf begonnen te spreken, .... de kleine Meys was terug, nog steeds vol bescheidenheid, maar met een glimlachende blik naar zichzelf & een comeback die klonk als 'ondertussen weet ik wel beter', ....

de belangrijkste kern van mijn zijn:

en daar ben ik trots op!

zoals eerder aangegeven is dit geen boek over een burnout, of misschien net wel, .... het is geen leidraad hoe je van de éne hindernis naar de andere springt zonder je evenwicht te verliezen, ... het is een verhaal dat kleurrijk begint, maar zich snel hult in een soort duisternis die ongrijpbaar wordt en waar illustraties het overnemen omdat woorden tekort schieten om de realiteit te duiden, ... maar waar ook stilaan weer klank en kleur wordt gevormd, ..... en dat nooit uitgeschreven zal zijn, ...